"Werkelijk, het gaat je verstand te boven",
zegt de archeoloog met een weids gebaar over de oneindige woestenij, zonder
struik of stronk. "Dat dit ooit de welvarendste regio van Nederland was.
Dat er in vervlogen tijden überhaupt iets groeide of bloeide op deze barre
zandvlakte. Daarginds, bij die reusachtige krater, lag destijds het Kopje."
"De onstuitbare ondergang van deze vroeg 21ste-eeuwse beschaving stelt historici
nog altijd voor onoplosbare raadselen. Het navrante is, de periode tot 2015
is redelijk goed gedocumenteerd. Daarna houdt het plotsklaps op. Maar laat
ik, voor we ons overgeven aan speculaties, eerst iets vertellen over de
bijzondere locatie waar wij ons bevinden."
"Hier, weten we uit oude fotoarchieven, stond eens het witste stadhuis ter
wereld. Met een oogverblindende klassieke zuilenrij. De hier opgegraven
steenblokken bevestigen dat. Wit marmer, alabaster – maar er is iets raars
mee. Kijk eens goed naar de keerzijde. Inderdaad. Die is bruin. Diepbruin.
Dat smetteloze Bloemendaalse wit was slechts een façade. Binnen, vooral
tijdens debatten in de raadszaal, gooide men onophoudelijk met slijk. Met
stront, modder, alle viezigheid die maar voorhanden was. Jaar in, jaar uit,
tot het steen ermee geïmpregneerd raakte en uiteindelijk bruin kleurde."
"Bij andere verdwenen culturen is als regel sprake van een samenspel van
factoren – bodemerosie, klimaatverandering, epidemieën, een uitgebuite onderklasse
die zich niet langer laat knechten door een vadsige, volgevreten bestuurlijke
elite; vaak in combinatie met een invasie van barbaren of een vijandelijke
mogendheid. Kijken we echter naar Bloemendaal anno 2015, vlak voor de eerste
gewapende schermutselingen uitbraken, dan vinden we niets van dat alles.
Onze enige aanwijzing is de zogenaamde dossierkast Elswouthoek. Stelt u
zich een kluis voor ter grootte van een bunker – propvol notulen van het
gebakkelei in de raad, juridisch gesteggel, bureaucratische haarkloverij
en talloze bezwaarschriften over een te bouwen schuurtje in de achtertuin
van twee ordinaire strandtenthouders. Van die bewuste tent, Parnassia, zijn
in later eeuwen slechts drie satéprikkertjes en een verkoolde spekpannenkoek
teruggevonden – dus ga maar na hoe hevig daar gestreden moet zijn."
"Wat is uw vraag? Ja ... nee ... dat ben ik volledig met u eens. Het komt
iederéén onwaarschijnlijk voor dat de gemoederen in de regio zo hoog konden
oplaaien. Om niks! Two bald men fighting over a comb. Of liever:
een heel dorp mannen met weelderige haardossen en een enorm assortiment
kammen, waar ze eindeloos over één kammetje twistten. En kennelijk stond
het centraal gezag compleet machteloos. We weten van ene Aaltjes Emmens,
de braafste, zachtaardigste en redelijkste burgemeester ooit, die werd afgevaardigd
om de nouveaux riches en de oude VVD-baronnen te verzoenen. Kansloos… De
arme Aaltje voelde zich als een goudvis in een piranhavijver. Daarna was
het aan de Haarlemse burgemeester Bernt Schneiders om zijn bestuurlijke
ervaring in te zetten. Nou, ik betwijfel of Stalin het in zijn plaats wél
had gered."
"Hoe dan ook, het dagelijks leven in Bloemendaal is na 2015 geheel ontwricht,
zo bewijzen diverse bronnen. Zo kwam de import van Dom Perignon en andere
champagnes vrijwel stil te liggen. Ook het schisma binnen de Rotary Club
was een veeg teken. Het hele netwerk lag plat. Het VVD-netwerk, wel te verstaan.
De landelijke regering keek vervolgens als verlamd toe hoe lokale krijgsheren
zich ingroeven langs de Hoge Duin en Daalseweg. Thijsse's Hof werd uit strategische
overwegingen gekapt en villawijken veranderden in militaire vestingen. Vader
stond tegenover zoon, bobo tegenover bobo. In het Openluchttheater werden
krijgsgevangenen bewaakt. Aanvankelijk vocht men met automatische geweren
en raketwapens, maar toen de ammunitie opraakte, werd de strijd nog decennia
lang voortgezet door bendes in blazers, met hockeysticks en cricketbats.
Totdat uiteindelijk ... nou ja, kijk om u heen."
In de verte klinkt wolvengehuil.
© Marius Jaspers - p 2015 Straatjournaal
https://arnodb.nl/marijas/ |